Hellow..!Nou daar zijn we dan weer; terug van het platteland. Vanaf Guangzhou namen we de trein naar HingLing, het stadje waar Judy's familie van vaders kant vandaan komt. We stonden weer uiterst vroeg op, 6 uur. De treinreis duurde namelijk 5 uur dus vroeg opstaan was ook wel nodig. Gelukkig hadden we allemaal een slaapplek in de trein in de vorm van stapelbedden, dus de heenreis vloog voorbij!
Eenmaal aangekomen bleek het platteland nog helemaal niet zo plat te zijn, en ook niet eens zo onbewoond. Een dorp groter dan neede verrees aan de horizon terwijl we met een behoorlijk brakke taxi een 5baans weg afraasden (zonder markeringen uiteraard!). En dus bergen, die zijn daar ook genoeg. Judy legde me uit dat het woord voor platteland ook het woord is voor 'plek waar de wortels vam je familie liggen: Heung Haa. Vandaar dus de spraakverwarring.
Om even uit te leggen; Judy familie van vaders kant komt dus uit het plaatsje HingLing, ook in de provincie GuangDong. Ze praten daar echter een dialect; Hakawa. Judy kon er dus niks van verstaan, laat staan dat ik begreep van het gewauwel! Want dat was het echt. Kijk, van kantonees kan ik met veel moeite nog wel wat maken; die taal heeft op zich duidelijke klanken. Maar dat hakawa klinkt als een mix tussen vietnamees, chinees en russisch. Bij het spreken van hakawa hoeven mensen hun mond ook niet verder open te doen dan een klein kiertje; onderling snappen ze elkaar dan direct. Nou Judy en ik begrepen er geen barst van. Gelukkig waren Ming en Saamsok (vader en oom van Judy) mee want zei begrepen het nog enigszins. Er werd dan wel over drie schijven vertaald; van Hakawa naar Kantonees naar Nederlands, maargoed.
Het huis waar de huidige familieleden in wonen is gebouwd door de betovergrootvaders van Judy is zodoende al bijna 100 jaar oud. Het huis is echt enorm, met meer dan 270 kamers waardoor het een beetje lijkt op een prehistorisch hotel. Het huis is nu helaas echt te oud om in te wonen, dus hebben ze een aantal jaar geleden een huis erbij gebouwd wat beter bewoonbaar is. Vroeger woonden er wel 100 familieleden in het huis, tegenwoordig nog slecht een stuk of 20. De mensen die echter een beetje 'de baas' zijn zijn een man van 69 (sok kong) en zijn moeder van 94 (!!!). Maar jongens, die oma was me toch een partijtje vitaal! Je zou zeggen dat ze 70 is, echt waar. Ze was wel ongeloofelijk klein, en ik leek echt net een reus naast haar. Ze kan zelf lopen, is enorm babbelig en loopt soms 10 kilometer om haar zusje te bezoeken.
Sok Kong heeft ons een rondleiding door het huis gegeven. Hij wees dan met zijn vinger naar alles wat ik moest filmen. Omdat hij wel hij wel tien keer hetzelfde aanwees heb ik ook heel veel gefilmd. Daarbij dufde ik ook niet onbeleefd te zijn en trouwens, al zou ik hem iets duidelijk willen maken in gebroken kantonees; hij zou het niet verstaan hebben.Achter de huizen staat een berg(je), waar veel familieleden begraven liggen. Voor Judy en haar vader was het natuurlijk heel belangrijk om hun eer te betuigen aan de overleden familieleden, dus gingen we (Judy, vader, oom, nichtje en ik) de volgende dag om 7 uur op om de berg te beklimmen en een waar ritueel af te werken bij de graven op de berg. Wat houdt dat in dan? Nou voornamelijk heel veel dingen verbranden. Omdat de overledenen zijn gecreemeerd zal alles wat bij hun graf wordt verbrand bij hun terecht komen. Op die manier offer je dus wat aan de geesten. Ook werden er rondom de graven een kaars en nepgeld aangestoken om de boze geesten te rondom de graven tevreden te houden, zodat ze niet jouw voorvaderen gaan lastigvallen. Er werden rollen knalvuurwerk (ratelbanden) afgestoken, omdat het bij een belangrijke gebeurtenis hoort en je voorvaderen bezoeken is een hele belangrijke gebeurtenis. Vervolgens natuurlijk bidden en sigaretten branden, thee inschenken en appels neerleggen als 'cadeau'. Dit ritueel hebben we bij vier graven herhaald, waaronder Judy's opa.
Na het eten in het huis maakten we ons klaar voor de reis naar huis; ons bezoekje zat erop! Ohwja we zijn tussendoor ook nog het stadje ingeweest wat wel heel grappig was. We namen de tuktuk naar een soort centrumpje, waar de mensen ons nog veeel meer nakeken dan in de stad. Op een gegeven moment liepen we langs een winkel waar een stuk of 15 mensen tv aan het kijken was. Toen wij voorbij waren gelopen en we omkeken, zaten ze allemaal naar ons te kijken ipv naar de tv! Heel grappig.
