Guangzhou naar Shaoguan gegaan. Shaoguan is een stad, een stuk kleiner dan GZ, ten noorden van GZ (je kunt het zien op de kaart)(we hebben em bijgewerkt dus moeten jullie maar ff checken!). Daar woont familie van mn vaders kant. Drie achtertantes, twee achterooms en twee achterneven die ik voor mn gevoel nog nooit heb gezien. Ze vertelden dat ik als kind vaak bij hen was, dus ze vonden het heel erg fijn dat ze me nu weer zagen. Het waren allemaal hele lieve mensen en ook al wist ik eerst niet eens van hun bestaan af, het voelde toch als familie. 1 achterneef was 26 en de ander was 25, dus konden ze onze dingen laten zien die jongeren leuk vinden. Echt supertof! En by the way; de trein was echt vet ranzig. Heel oud, vies, het stonk en het was enorm warm daarbinnen (ondanks de airco). We moesten er 2,5 uur in zitten, echt benauwd joh! Maargoed..we hebben het overleefd. Toen we om 17.00 uur aankwamen werden we opgehaald met de auto en gingen naar het huis van mn tweede tante. Echt een supermooi huis! Het was enorm, had mooie badkamers en was gelukkig schoon. We gingen lekker uiteten in een enorm groot en luxe restaurant. Het hele restaurant bestaat uit kamers, waar 1 tafel in staat, zodat de gasten privacy hebben. Het was echt heel erg mooi. Mn oudste neef was echt letterlijk een regelneef! Hij had allemaal connecties en kon van alles regelen. 's Avonds gingen we met de auto naar Dan Xiashan (iets meer dan een uur rijden vanaf Shaoguan). Dan Xianshan is een wereldbekend Geopark met prachtige bergen en rivieren. Mn (regel)neef had 1 van zn connecties gebeld en een paar kamers kunnen regelen in een hotel. We kwamen na anderhalf uur rijden aan in the middle of nowhere, stapten uit de auto, moesten een bootje in, staken de rivier over en kwamen bij een huisje waar we in moesten checken. We wisten echt niet wat er allemaal gebeurde. Mn neef ging naar binnen om te bargainen en kwam buiten met 4 kamersleutels voor 70 yuan per kamer. Dit is dus 7 euro per kamer waar twee personen in kunnen! Menno en ik waren bang dat de kamers enorm klein of vies zouden zijn; voor die prijs! Maar toen we aankwamen was het echt enorm mooi, groot en schoon! Het was echt TE goedkoop. De volgende dag stonden we om half 8 op (voor ons doen vroeg) om de berg te beklimmen. Als je namelijk later in de middag gaat, is het te warm en echt niet te doen. Na een stevig ontbijt zijn we aan de grote tocht begonnen. Het was echt zwaar!! Er waren gelukkig wel treden, maar het was alnog heel zwaar. Op de film zullen jullie nog wel zien, hoe zwaar ik het had. Ik zweette me kapot en als ik op de kaart zag hoever we nog moesten, zweette ik NOG meer! Gelukkig waren er allerlei tussenstops met kraampjes met watermeloenen en drinken. We hebben de top gehaald en het uitzicht was echt prachtig! We zagen de vorm van de rivier en de toppen van andere bergen.
Tijdens het bergbeklimmen zagen we allemaal mannen en vrouwen met een bamboestok op de schouder met aan beide kanten balen met vracht. We vroegen aan de mensen van de kraampjes hoeveel die mensen verdienen. Ze vertelden ons dat ze per 50 kilo dat ze naar boven sjouwen 5,30 yuan krijgen, dat is dus 53 eurocent!! Het was echt heel erg zielig. Ik zag 1 man van ongeveer 55 die naar bovenliep met de balen. Hij zag er zo moe en versleten uit. Toen ik naar hem keek zag ik de pijn en leed in zn ogen. Ik moest zo hard huilen, als ik er nu aan terugdenken schieten de tranen nog steeds in mn ogen. Het verschil tussen arm en rijk is echt onvoorstelbaar en onbegrijpelijk. Het allerergste is dat de overheid er niks om geeft en niks doet. Het doet echt pijn in mijn hart als ik er aan denk. Toen ik zo hard aan het huilen was, vertelde mn familie dat het in Guangdong (deze provincie) nog 'goed' is. In noordelijke provincies is het nog armer en moeten die mensen nog meer lijden. Mn familie was het leed al gewend.
Ondanks de tranen moesten we toch weer verder. Ik moest er nog wel veel aan denken, maar probeerde maar niet te huilen. We zijn ergens in een klein restaurantje gaan lunchen. Het eten was erg apart en extreem pittig; overal zat peper in. We waren het niet echt gewend. Mn (regel)neef wilde me opfleuren en nam ons mee kajakken in de bergen. We moesten eerst een half uur met een berglift over de bergen heen. Het prachtige uitzicht hebben we helaas niet kunnen filmen, omdat de camera niet mee kon, anders werd ie helemaal nat. Het was trouwens echt heel hoog, ik durfde niet te kijken. Een half uur kan dus heel lang zijn! Maar toen we eindelijk aan waren gekomen kregen we allemaal een zwemvest, helm en een peddel. We mochten met zn tweeen in een rubberen bootje om de berg af te peddelen. Het was echt superleuk, moooii en nat! Het water was trouwens heel helder, je kon de bodem zien. Het was afwisselend rustig vaarwater en stroomversnelling. Het was echt opwindend! De tocht was ongeveer een uur, voor mn gevoel te kort. Mn moeder vond het een erg lang uur, want ze was heel erg misselijk geworden van het heen en weer draaien en botsen. Ze moest heel vaak overgeven, echt sneu. Na het kajakken zijn we terug gereden naar Shaoguan. We waren allemaal moe en gingen na het avondeten snel naar bed. De volgende dag hebben we het lekker rustig aan gedaan. Na het ontbijt/lunch hebben we wat gewinkeld, zijn een gameshop in gegaan en zijn wezen zwemmen.
's Avonds zijn we met mn neven, mn oom, vader gaan clubben. Dit was trouwens de eerste keer dat ik uitging met mn VADER! Was echt grappig, hij was heel bezorgd dat Menno en ik dronken werden en zei de hele tijd dat we niet zoveel moesten drinken. Het was echt vet cool! Menno vertelt er wel meer over.
Vandaag zijn we weer met de trein terug gekomen. Dit keer was de trein heel mooi, ruimtelijk en fris. Echt veel beter. Oja, je kunt heel veel eten halen in de trein. Gebakken kippetjes, maiskolven, kivietseieren, noodlesoepjes echt teveel! Echt weer chinese mensen en eten haha.
Menno
Hey guys. Wow het lijkt alweer zolang geleden dat we iets op de site hebben gezet, maar toch zijn het maar een paar dagen. We maken echt zoveel mee, ik zal het proberen allemaal te vertellen. Ik zie dat Judy al veel over de reis naar Shaoguan heeft verteld, dus ik zal daar maar ff op aansluiten met wat dingen die me opvallen hier in china.
Het achterneefje van Judy dat bij de familie in GZ verbleef komt dus eigenlijk uit SG(shoaguan). Hij ging dus nu eigenlijk terug naar huis. Iets wat me bij hem heel erg opviel, en eigenlijk bij alle chinezen is de overdreven beleefdheid. Stel je het volgende scenario voor in Nederland; de gastheer beidt zijn gast iets aan, bijvoorbeeld om voor het eten te betalen, en de gast weigert eerst uit beleefdheid. Na enig aandringen van de gastheer betaald deze uiteindelijk toch. Niks aan de hand zou je zeggen. Nou zo gaat dat dus niet in china! De gast MOET en zal zo lang mogelijk weigeren en de gastheer MOET en zal zo lang mogelijk aandringen. Dit leidt echt tot hilarische en soms bizarre en hysterische taferelen. Kiid-tsai (achterneefje) is bijvoorbeeld heel klassiek opgevoed, dat merk je. Hij MOET en zal ALLES voor je betalen. Wat je ook koopt, hij trekt zijn portomenee (hij is 15 jaar!). Ik was echt bang iets te bewonderen in zijn huis, om hem geen aanleiding te geven me nog meer cadeaus te geven. Ik taai als nuchtere hollander al snel af en laat ze dan maar, maar chinezen onderling zijn dus zoals gezegd echt f*cking crazy: Judy's tante wilde kiid-tsai bv geld teruggeven omdat hij pizzas had gekocht. Ze dacht slim te zijn door geld in zijn zak te stoppen terwijl hij de pizzas nog vast had. Kiid-tsai had het echter door en kronkelde zich onder luid protest onder zijn tante vandaan. Tante rent vervolgens luid roepend achter hem aan om hem alsnog het geld terug te geven. kiid-tsai probeer haar weer te ontwijken en ze vliegen elkaar zowat in de haren..(!)
Wat verder ook grappig is, is dat chinezen altijd zoveel mogelijk met twee handen aangeven. Wisselgeld, visitekaartjes, papier etc. Dit is ook zoiets wat heel belangrijk is hier, vooral in het zakenleven. Iets met 1 hand aangeven is onrespectvol naar de gast toe, vandaar altijd twee handen.
Ook wel leuk om te vermelden; in Shaoguan hebben ze tellers naast de stoplichten hangen. Die tellen de seconden af voordat het licht verspringt, van rood naar groen en andersom. Handig he?
Wat wel erg jammer om te zien is, is dat mao nog verschrikkelijk hoog wordt geeerd, en dat zie je in veel dingen terug. Zo kwam er halverwege de treinreis naar shaoguan een vrouw in de coupe met headset, die luidkeels een paar praatjes over mao hield (heb ik me laten vertalen); wanneer hij is geboren, wanneer hij is gestorven etc. Vervolgens kon je vergulde kaartjes met een foto van een standbeeld van de beste man kopen. Als je beseft hoeveel leed er door hem is veroorzaakt is dat echt te belachelijk voor woorden. Onderling weten chinezen ook dat je niet over dit soort dingen mag praten. Toen ik aan kiid-tsai vroeg wat die vrouw in de trein zei, antwoorde hij heel slim; 'dat we op onze spullen moeten letten'...ik bedoel maar..
On a more cheerfull note; heb ik al verteld over alle verschillende maaltijden?? Zoals jullie hopelijk nu weten is eten super belangrijk voor chinezen. Ze hebben dan ook veel verschillende soorten maaltijden. Allereerst is er Cho-cha (vroege thee). Dit is tussen 6.00 en 10.00 uur. Dan heb je Yam-cha (of Dim-sum). Dit eten ze tussen 10:00 - 13:00 en een beetje te vergelijken met een brunch bij ons. Omdat dit eigenlijk twee maaltijden in een zijn (ontbijt en lunch) wordt er dan heel veel gegeten. Jullie kunnen het op de foto's zien. Uiteraard is alles warm, koud eten bestaat bijna niet hier. Dan is er Ha-mm-tsa (late middagthee). Dit wordt gegeten tussen 14:00-17:00. Avondeten is sek-fahn, en dan is er nog siew-yeah. Dit is iets wat (vooral de mannen) doen. Ze gaan dan rond een uur of 01:00/02:00 snachts de deur uit om te eten, te zuipen en te roken. Dit doen ze dan tot een uur of 4 waarna ze bezopen naar huis waggelen. Erg grappig haha.
Maar terug naar Shaoguan; waar ik tijdens het kanovaren uit het bootje donderde... 'Schijnbaar' moest ik me vasthouden aan de beugels en IN de boot zitten, ipv op de rand...zucht dat heb ik geweten. In de eerste stroomversnelling klapte ik achterover en liep een paar flinke schaafwonden aan mn handen en voeten op..gelukkig verder niks ernstigs hoor.
Volgens mij hebben we ook nog niks over het weer verteld? Nou dat is hier niet al te best. Heel veel bewolking en ook wel veel regen. Af en toe een straaltje zonlicht en dan is het echt heel warm. Gelukkig was het tijdens ons bezoek in SG goed weer.
Ohwja! Ik zou nog vertellen over de club. Die was echt supermooi! Judy's regelneef was dikke vriendjes met de eigenaar, dus kregen we naast een relaxte chill-booth jawel.... gratis eten !(warme hapjes en vers fruit dus in de club!). Verder dronken we vodka met een soort 7up, was wel lekker. Ook veel vrienden van Peter (de regelneef had zichzelf vernoemd naar het alterego van zijn held spiderman) kwamen langs en zopen echt HEEL veel. Ze legden me in gebroken engels uit dat je met vrienden heel veel moet zuipen en dat je een mietje bent als je niet veel drinkt. Sure.. Ik kreeg echt heel veel bekijks in de club en moest met mensen op de foto, shotjes atten met volslagen vreemden. Zowel de jongens als de meisjes keken die gekke lange buitenlander (ik was natuurlijk de enige) in de club na. Judy's vader en oom waren ook mee en ze waren de hele tijd heel bezorgd om mij, dat ik niet te dronken zou worden en zou bezwijken onder de aandacht haha. Heel lief van ze hoor maar ik red me wel ;)!
Nou, na de club (02:00 ofzo) nam Peter ons mee naar een hotel waar we allemaal een massage kregen. Het was heel ontspannend, we hadden een grote kamer tot onze beschikking met thee, peren, ultra relaxte lounge-stoelen en een megaTV. De meisjes die ons masseerden waren heel goed maar omdat ze zon beetje elke spier in je lichaam weten te vinden was het soms wel kietelig. Toen Judy aan Peter vroeg wat hij ervoor betaald had (uiteraard mochten wij niks betalen van hem), werd het Judy echter wat teveel. Van het schamele bedrag wat we moesten betalen (27 euro voor zes massages van een uur!!) krijgen de meisjes 10 yuan per persoon. Dat is 1 euro voor een uur lang iemand masseren! Daar bovenop werken ze ook nog op commissie-basis; geen klanten = geen geld. Peter probeerde Judy weer op te vrolijken door te zeggen dat het heel goed is dat wij komen, omdat ze dan tenminste nog IETS verdienen, maar ze was echt ontroostbaar op dat moment...
Wat ook misschien niet zo leuk is maar wel belangrijk om te vermelden is dat de meeste chinezen pessimistisch zijn. Vooral de werkende mensen hebben hun blik letterlijk op oneindig. Hun ogen zijn helemaal leeg. Alleen wanneer ik naar ze lach vrolijken ze een beetje op. (een blanke die lacht is natuurlijk ook hilarisch! uhhum....)
Voor de mensen bij IO: als jullie dit lezen, het engels van de chinezen is echt tenenkrommend. Vaak als ik een bordje zie met engelse tekst moet ik glimlachend aan jullie denken. Een paar voorbeelden: 'We creat tomorrow' (op een poster van 3 bij 7 in de metro!!). 'Male bathroom' (wc voor kerels) en mijn persoonlijke favoriet: 'Warm suggestion' (vriendelijke suggestie).
Nou, en nu zijn we dus weer terug in Guangzhou op ons vaste stekkie... We gaan zo maar es de fotos erop gooien, dan kunnen jullie die ook ff bekijken! Ohw en hartstikke leuk dat jullie reageren! Suus en Emile; nou Utrecht was idd een schok, maar het is een breeze vergeleken met hier haha. Tot de volgende keer!
Sok Kong heeft ons een rondleiding door het huis gegeven. Hij wees dan met zijn vinger naar alles wat ik moest filmen. Omdat hij wel hij wel tien keer hetzelfde aanwees heb ik ook heel veel gefilmd. Daarbij dufde ik ook niet onbeleefd te zijn en trouwens, al zou ik hem iets duidelijk willen maken in gebroken kantonees; hij zou het niet verstaan hebben.
